ุ
จากซ้าย คุณศรัณย์, ดร. วรศักดิ์ และผมเอง
ในพิธีมอบรางวัล 22 ก.ค. 2530
รับรางวัลจาก ฯพณฯ พล.อ. เปรม ติณสูลานนท์
(นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้น)
...ย้อนเวลาไปเมื่อ
20 ปีที่แล้ว โปรแกรม Microfeap
ถือกำเนิดมาจากผลงานวิจัยของนักศึกษาปริญญาโทแผนกวิศวกรรมโครงสร้าง
สถาบัน AIT 2 ท่าน คือคุณศรัณย์ อุดมฤกษ์ชัยและผมเองในช่วงปี 2526-27
ซึ่งเป็นปลายยุคของเครื่อง Apple-II (เครื่องคอมฯ
ครับ.. ไม่ใช่ผลไม้) โดยมี ศ.ดร. วรศักดิ์ กนกนุกุลชัย (ตำแหน่ง ร.ศ. ในขณะนั้น)
เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา เราได้ศึกษาความเป็นไปได้ของการใช้ไมโครฯ ที่มีหน่วยความจำน้อย
(Apple-II, 48-64 KB)
มาวิเคราะห์โครงสร้างด้วยวิธี Finite Element จึงได้เขียน Microfeap ขึ้นด้วยภาษา
AppleSoft Basic
เพื่อเป็นเครื่องมือทดสอบ
(Micro มาจาก Microcomputer,
FEAP มาจาก Finite
Element Analysis
Program) พร้อมทั้งเขียน Library ให้โปรแกรมสามารถวิเคราะห์โครงสร้างได้หลายประเภททั้ง
2 และ 3 มิติ เช่น Truss, Beam, Frame, Grid, Plane Stress/Plane Strain,
Plate, Membrane และ Shell เป็นต้น ซึ่งคล้ายๆ โปรแกรม Staad หรือ
SAP ที่ขายกันตอนนี้ ผลการศึกษาเป็นที่น่าพอใจถึงแม้จะมีข้อจำกัดบ้างเรื่อง
memory น้อยและ speed ช้า แต่แนวโน้มเทคโนโลยีคอมฯ จะได้รับการพัฒนาให้ดีขึ้น
เมื่อเรียนจบผมเผอิญมีโอกาสได้ทำงานต่อที่แผนกฯ (เป็นช่วงที่ อ. วรศักดิ์ไดัรับเชิญไปสอนที่
ม. โตเกียว 1 ปี) จึงใช้เวลาว่างปรับปรุงโปรแกรมและเพิ่มกราฟฟิกแสดงรูปทรงโครงสร้างเข้าไป
จากนั้นได้เริ่มนำออกเผยแพร่ตามสถานที่ต่างๆ ซึ่งช่วงแรกพบว่าวิศวกรไทยส่วนใหญ่ไม่คุ้นกับการใช้คอมฯ
และวิธีการของ Finite เครื่องคอมฯ ก็มีราคาสูง ส่วนโปรแกรมมีขนาดใหญ่เกินความจำเป็นเพราะรวมโครงสร้างหลายประเภทไว้ในระบบเดียวกัน
ทำให้ยุ่งยากต่อการเรียนรู้ใช้งานของผู้ไม่มีประสบการณ์
ต่อมาในปี
2528 เข้ายุคของเครื่อง IBM-PC
โปรแกรมถูกปรับปรุงให้ใช้งานได้บน PC-Dos (256 KB)
และเรียกชื่อว่า Microfeap-II โดยแยกออกเป็นโมดูลย่อยอิสระ
6 โมดูลตามการใช้งาน ได้แก่ โมดูล P1(Plane
Truss/Frame/Wall), P2
(Plane Grid/Plate), P3 (Plane Stress/Plane
Strain), P4
(Space Truss/Space Frame), P5 (โครงสร้าง
Membrane 3 มิติ) และ P6
(โครงสร้าง Shell 3 มิติ) โปรแกรมถูกออกแบบให้ใช้งานง่ายขึ้น มีขีดความสามารถสูงไม่แพ้โปรแกรมจากต่างประเทศ
มีการอบรมให้คำปรึกษาอย่างต่อเนื่องและเป็นกันเอง ราคาโปรแกรมถูกสุดๆ (แอบ
copy กันเป็นส่วนใหญ่) มีการส่งขายเมืองนอก (ส่วนใหญ่ย่านเอเชีย) ในราคาชุดละ
200 เหรียญซึ่งได้นำเงินตราและชื่อเสียงมาสู่สถาบันมากพอควรในขณะนั้น และมีการจัดตั้งชมรม
"Micro-Ace" ที่แผนกโครงสร้างฯ เพื่อเป็นศูนย์กลางเผยแพร่ความรู้และโปรแกรมด้านวิศวกรรมโยธา
(ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น ACECOMS) ด้วยจุดเด่นเหล่านี้โปรแกรมจึงได้รับความนิยมแพร่หลายอย่างรวดเร็วในหมู่วิศวกรไทยและต่างชาติตั้งแต่บัดนั้นเรื่อยมา
ในปี
2530 โปรแกรมได้รับรางวัลวิจัยดีเด่นด้านสิ่งประดิษฐ์คิดค้นที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติ
สาขาวิศวกรรมศาสตร์ จากสภาวิจัยแห่งชาติ
และเป็นโปรแกรมที่มีบทบาทสำคัญในการช่วย
"จุดประกายเริ่มต้น" ให้แก่วงการวิศวกรบ้านเราได้เห็นความสำคัญของการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ในงานวิศวกรรมโยธาเพื่อยกระดับคุณภาพของงานในการแข่งขันกับต่างชาติ
โปรแกรม (โมดูล P1, P2) ได้รับการปรับปรุงเรื่อยมาและใช้เป็นโปรแกรมหลักในการจัดอบรมควบคู่กับโปรแกรม
XETABS ของ AIT ที่ใช้วิเคราะห์อาคารแบบ 3 มิติ โดยในช่วง
10 ปีมีวิศวกรเข้ารับการอบรมกว่าพันราย
ในปี 2538 ผมได้ลาออกจากสถาบัน
AIT ตั้งใจจะไปสอนหนังสือในระดับล่างและบังเอิญได้รับเชิญให้เป็นอาจารย์ประจำที่
ม. เทคโนโลยีมหานคร ซึ่งเพิ่งเปิดสาขาวิศวกรรมโยธา ผมสอนวิชา "การประยุกต์ใช้คอมพิวเตอร์ในงานวิศวกรรมโครงสร้าง"
ให้แก่ น.ศ. ป.ตรีและโท ในช่วงนั้นระบบ Windows ได้เข้ามีบทบาทแทนที่ Dos
อย่างรวดเร็ว มีผู้ใช้และนักศึกษาถามถึงการพัฒนาบนระบบ Windows เพราะอยากใช้โปรแกรมที่ทันยุคทันสมัย
แต่ผมเองมีภารกิจงานสอนและกิจกรรมทางสังคมหลายอย่างที่รับผิดชอบจึงไม่สามารถหาเวลาอย่างต่อเนื่องมารื้อระบบและเขียนใหม่
ขณะเดียวกันก็เห็นว่าเวอร์ชั่น Dos ยังคงใช้งานได้ ข่าวสารความเคลื่อนไหวของโปรแกรมสู่ภายนอกจึงค่อยๆ
จางลง ชีวิตอาจารย์ในมหาลัยฯ เอกชนเข้มข้นจริงๆ ครับ ได้สัมผัสทั้งบวกและลบ
ตลอด 5 ปีที่สอนผมมีความรู้สึกผูกพันธ์กับนักศึกษามากกว่าองค์กร พวกเค้าน่าเห็นใจ
ต้องดิ้นรนและตื่นตัวตลอดเพื่อช่วงชิงสถานการณ์และทรัพยากรที่มีอยู่จำกัด
หากอาจารย์และสถาบันไม่ช่วยกันอบรมกล่อมเกลาอย่างจริงจังก็ยากต่อการคาดเดาคุณภาพและจิตสำนึกของบัณฑิตในอนาคต
ในปี 2543 ผมได้ลาออกจากมหาลัยฯ
และเลือกเว้นวรรคตัวเองจากสังคมธุรกิจทั้งปวง
(ยกเว้นการไปเป็นอาจารย์พิเศษให้ ม. นเรศวร 1 วิชา) เพื่อหาเวลาอิสระกลับมาพัฒนาโปรแกรมอีกครั้ง
แต่ความใหม่ของระบบ Windows บวกกับการร้างเวทีเขียนโปรแกรมไปนานเกือบ 8 ปี
ก็สร้างความหนักใจให้ไม่น้อยเช่นกันเพราะเนื้อแท้ผมคือวิศวกรโครงสร้างมิใช่วิศวกรคอมพิวเตอร์
แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำ... วันที่ 7 ม.ค. 44 จึงเป็นวันเริ่มต้นนับหนึ่งของการเขียน
Microfeap for Windows ในกระท่อมหลังน้อยแห่งนี้
และในที่สุดผลงานโมดูล P1:Release 1.0 ก็ได้คลอดสู่สังคมในวันที่
12 มี.ค. 45 ที่ผ่านมา รวมเวลาที่ใช้ปีเศษครับ
"..ผมไม่อยากเห็น
Microfeap ตายไปจากสังคม
เพราะเป็นโปรแกรมที่มีประโยชน์อย่างมากในด้านการศึกษาและสายงานวิชาชีพ
กว่าที่คนไทยเราจะคิดและสร้างผลงานสักชิ้นให้สังคมไทยและต่างชาติยอมรับ
มิใช่เรื่องง่ายโดยเฉพาะผลงานด้านซอฟท์แวร์ทางวิศวกรรม..."
แล้วท่านละครับ... วันนี้คิดอย่างไร ?